U zavisnosti od sporta kojim želite da se profesionalno bavite specijalista sportske medicine, prema utvrđenom kodeksu lekarskog pregleda, šalje Vas na preglede kod specijalista koji direktno određuju Vašu funkcionalno-organsku sposobnost. Multidisciplinarni pregledi se rade kod borilačkih sportova, ronioca, planinara. padobranaca i sličnih ekstremnih sportova. Određivanja vrste pregleda zavisi i od toga da li je sport aerobnog, ili anaerobnog karaktera. Predlažem Vam da uradite klasične preglede:

a) antropometrijska merenja (koštane i mišićne parametre, kao i potkožno masno tkivo), a zatim:

b) laboratorijske analize,

c) ergo-stres test (prethodno utvrditi status kardiovaskularnog sistema i ukoliko postoje neke sumnje obavezno uraditi i ehosonografski pregled srca),

d) odrediti respiratorni indeks,

e) aerobni status i optimalni puls u trenažnom i takmičarskom bavljenju sportom,

f) odrediti anaerobne sposobnosti (koncentracija laktata i piruata u krvi)

g) uraditi testove snage

h) testirati motoričke sposobnosti sportiste.

Na osnovu gore navedenih pregleda možete dobiti potvrdu za profesionalno bavljenje sportom.

Poštovani,

Ova povreda je izražena i kod sportista gde pritisak trpi kičmeni stub kod pokreta pri izbacivanju tereta (bacači kladiva, diska, kugle i koplja), kod sportova napora (dizači tereta, rvači, gimnastičari), sportovi sa doskokom (skakači u dalj, troskokaši i skakači sa motkom), i u kontaknim sportovima (ragbisti, fudbaleri i karatisti). Mehanizam nastajanja povrede nije kongenitalne prirode, odnosno kongenitalne malformacije pršljenova, već je prvenstveno diskalne mehanogeneze. Simptomi oboljenja mogu se podeliti na spinalne, koji se direktno ispoljavaju na kičmi, i radikularne, koji nastaju zbog oštećenja nervnih korena. Suštinski, sve ove promene odigravaju se na kičmi. Kod sportista, lumbalni sindrom srećemo još u periodu pre puberteta i pubertetu. Naporni treninzi i takmičenja izazivaju „zamor tkiva“ i to predstavlja jedan od glavnih faktora za pojavu ovog oboljenja. Lečenje u zavisnosti od procene oštećenja kod sportista se preuzima adekvatna terapija. Osnovna je suštinski mirovanje i to ležanje u tzv. Williamsovom položaju gde su kukovi flektirani a kolena oslonjena na veći jastuk ispod kolena. Glava je lako podignuta, afleksija ekstremiteta kičme podešava se prema individulanim potrebama. Rasterećenje lumbalnog dela treba da traje u principu svih 24 časa, i to nekoliko dana kod sportista od 5 do 10 dana (iskustvo sa fudbalerima) ako nema nervnih ispada, dok Banović predlaže 3 do 4 nedelje, kod nervnog ispada 6 do 8 nedelja. Kod sportista je ovo izuzetnetno dug period, ali treba biti obazriv i pravilno proceniti oštećenje nerva ili lumbalnog predela pre definitivnog odobrenja povratka na sportski teren. Kineziterapija, kod sportista, a i kod svih pacijenta sa problemom lumbalnog sindroma ima centralno mesto ne samo u terapiji nego i prevenciji novih recidiva i daljih oštećenja. Sportisti, nenaviknutni na pasivnost mišićne muskulature, još u postelji počinju sa izometrijskim vežbama trbušne muskulature i donjih ekstremiteta u antalgičnom položaju. Vežbe disanja i relaksacije i vežbe gornjih ekstremiteta sa progresivnim opterećenjem, ali isklučivo do granice bola. U praksi, sportista ustaje kada nema bolove pri uspravnom hodu i trnjenje duž nogu. Osnovni cilj kineziterapije je mobilizacija donjih ekstremiteta, zatezanje mišićnih grupa preko njihovog osovinskog zatezanja i stabilizacija kičmenog stuba, karličnog prstena, kao i osovinskih mišića lanca, a što je uslov da se lumbalna kičma snagom mišića može imobilizirati u položaju blage kifoze karlice u lakoj reklinaciji. U praksi Reganov tretman vežbi je uhodan i dosta se koristi ali (Jeftić) daje prednost Brunkowu i smatra da je daleko približniji savremenoj kineziologiji. Kroz ove vežbe sve gore navedene konstatacije mogu se i postići:

a) vežbe iz leđnih pozicija,

b) vežbe iz trbušne pozicije,

c) vežbe iz četvoronožnog stava,

d) vežbe iz polazne pozicije na stranu,

e) vežbe iz kolenog stava, jednom nogom na kolenu i stojećeg stava.

Po Jeftiću može se koristiti elementi PNF tehnike za donji segment. Ističe da tehnika „vežbe na trupcu“ prema metodologiji Klein – Vogelbach. Ova tehnika uključuje tretman autohtone muskulature kičmenog stuba i dovodi do lokalne stabilizacije. Fizikalna terapija Fizikalna terapija protažira manuelna vibraciona masaža, podvodna relaksirajuća masaža, hidroterapija (temperatura vode između 34–38 stepeni) i olakšani pokreti u vodi, termoterapije, a u novije vreme koristi se krioterapija analgezijom i vaskularizacijom koja nastaje posle kratke vazokonstrikcije. Ultrazvuk koji deluje analgetički i spazmolitički, diodinamičke struje duž n. ishiadicusa, interferentne struje, laser, impulsno magnetno polje kao i elektrostimulacija. Kombinacija navedenih fizikalnih tretmana zavisi od težine povrede. Kod sportista veoma bitan psihološki status poverenje igrača u lekara je veoma značajan faktor u brzini izlečenja i povratak na sportsko borilište. Ako nema pomaka u oporavku posle svih procedura (koje sam opisao) operativni zahvat je najverovatniji. Obavezno konsultujte neurologa i neurohirurga.

Puno sreće.